(1928–1985)
Polski krytyk literacki, eseista, prozaik. Studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutował w prasie 1950. Pracował w redakcji krakowskiego "Życia Literackiego" 1951–1954, następnie w Warszawie od 1958 roku w zespole redakcyjnym miesięcznika "Twórczość". Po 1970 roku felietonista "Tygodnika Powszechnego".
Publikacje:
Zbiory krytycznoliterackie: Różowe i czarne (1957), Arcydzieło nieznane (1964), Szósta dekada (1972), monografia popularna Maria Dąbrowska (1964), publicystyka: Sezon w Paryżu (1962), Podróż na najdalszy Zachód (1982), esej O dobrym Naczelniku i niezłomnym Rycerzu (1984). Powieści: Oskarżony (1959), Pseudonimy (1964), Dziecko przez ptaka przyniesione (1968), Grenadier-król (1972). Szkice historyczne Listopadowy wieczór (1972), Dyrygent i inne opowiadania (1983).
