RÓŻA OSTROWSKA (ur. 1926 w Wilnie – zm. 1975 w Gdańsku, pisarka, aktorka, scenarzystka. Po edukacji w szkole powszechnej i gimnazjum w Wilnie (częściowo na tajnych kompletach), od 1945 w Poznaniu, studiowała dwa semestry polonistykę na Uniwersytecie Adama Mickiewicza, po wyjściu za mąż za aktora Leszka Ostrowskiego od 1948 w Gdyni.
W latach 1950–1955 pracowała jako redaktor, następnie kierownik redakcji literackiej w gdańskiej Rozgłośni Polskiego Radia, od 1955 była przedstawicielem na Gdańsk dwutygodnika „Pomorze” (pisała pod pseudonimem Kołodziej), 1957–1959 była doradcą literackim w Wydawnictwie Morskim (w Gdyni), 1960–1969 kierownikiem literackim gdańskiego Teatru Wybrzeże. Zwolniona za podpisanie protestu przeciwko wydarzeniom z marca 1968.
Autorka wierszy, nowel, słuchowisk radiowych, scenariuszy widowisk, recenzji teatralnych, powieści Wyspa (1960, wznowienia 1961, 1965, 1972), Bedekera Kaszubskiego (wraz z Izabellą Trojanowską), niedokończoną powieść Mój czas osobny wydano pośmiertnie (1977). W 1956 otrzymała nagrodę przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej w Gdańsku w dziedzinie literatury, w 1961 podobną nagrodę miasta Gdyni, w 1969 uhonorowana Medalem Stolema.
