Rosalind E. Krauss

Rosalind E. Krauss

Rosalind E. Krauss

Urodzona w 1941 roku w Waszyngtonie (USA).

Historyczka i teoretyczka sztuki. Profesorka Columbia University. Pracowała na Wydziale Historii Sztuki, kierowała katedrą sztuki współczesnej i teorii. Współredaktorka miesięcznika „Artforum” oraz jedna z założycielek kwartalnika „October”. Wykładała w Massachusetts Institute of Technology, Princeton University oraz Hunter College w Nowym Jorku. Stypendystka Fundacji Pamięci Johna Simona Guggenheima (1970), Centre for Advanced Study in the Visual Arts (1980–1981), Institute for Advanced Study (1983–1984) oraz New York Institute for the Humanities. W 1973 roku otrzymała nagrodę Franka Jewetta Mathera. Od 1994 roku jest członkinią American Academy of Arts and Sciences.

Opublikowała: Terminal Iron Works: The Sculpture of David Smith (197l), Passages in Modern Sculpture (1977), David Smith: A Catalog Raisonné (1977), The Originality of the Avant-Garde and Other Modernist Myths  (1985), Le Photographique (1990), Cindy Sherman (1993), The Optical Unconscious (1993), Formless: A User's Guide (1997), The Picasso Papers (1998), Bachelor (1999), A Voyage on the North Sea: Art in the Age of the Post-Medium Condition (1999), Art Since 1900: Modernism. Antimodernism. Postmodernism (z Yve-Alainem Bois, Benjaminem H. D. Buchlohem, Halem Fosterem, Davidem Joselitem, 2004), Under Blue Cup (2011).

Jako kuratorka zorganizowała wystawy: Joan Miró: Magnetic Fields for the Guggenheim Museum (1971), L'Amour fou: Surrealism and Photography at the Corcoran Museum (1985), Richard Serra/Sculpture for the Museum of Modern Art (l986) oraz Guggenheim's retrospective Robert Morris: the Mind/Body Problem, L'Informe: Mode d'emploi dla Centre Georges Pompidou w Paryżu (z Yve-Alainem Boisem, 1996).

W 1969 roku uzyskała tytuł doktora historii sztuki na Harvard University. Rozprawę poświęciła twórczości rzeźbiarza Davida Smitha. Jest badaczką sztuki nowoczesnej i postmodernistycznej oraz autorką analiz twórczości artystów takich jak Pablo Picasso, Alberto Giacometti, Marcel Duchamp i Paul Jackson Pollock. Początkowo fascynowała się teorią formalizmu Clementa Greenberga, jednak odrzuciła tę perspektywę na rzecz koncepcji „bezforemności” czy „nieświadomości optycznej”.

Publikowała w: „October”, „Art Journal”, „Art in America”, „Artforum”.

 

Na język polski dotychczas przetłumaczono:

Optyczna podświadomość, przeł. Mariusz Bryl, „Artium Quaestiones” 2005, nr XVI, s. 233-314.

Oryginalność awangardy i inne mity modernistyczne, przeł. Monika Szuba, Gdańsk 2011.

Przestrzeń analityczna: futuryzm i konstruktywizm, [w:] Komponowanie przestrzeni. Rzeźby awangardy, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2019.

Sztuka po 1900 roku: Modernizm. Antymodernizm. Postmodernizm [współautorzy: Hal Foster, Yve-Alain Bois, Benjamin H.D. Buchloh, David Joselit], przeł. Małgorzata Szubert, Dorota Skalska-Stefańska, Anna Cichowicz, Warszawa 2023.

 

(opracowała Eliza Gościniak)

Książki tego autora