Bohumil Hrabal (1914–1997)
Jeden z najwybitniejszych czeskich pisarzy XX wieku. Urodził się w marcu 1914 roku w Brnie-Židenicach na Morawach, wówczas części Austro-Węgier. Okupację nazistowską i powojenny stalinizm przeżył w Czechosłowacji. Studiował prawo w Pradze, ale nigdy nie pracował w zawodzie. Zamiast tego świadomie imał się różnych dorywczych zajęć, z których czerpał inspirację do swoich książek. Zajmował stanowiska od dyżurnego ruchu kolejowego w czasie wojny, przez agenta ubezpieczeniowego, komiwojażera, pracownika huty, pakowacza makulatury, po telegrafistę. Przez cały ten czas pisał, ale pierwsza jego książka ukazała się dopiero w 1963 roku (Perełka na dnie). Sukces literacki odniósł dzięki kolejnym książkom, takim jak zbiór opowiadań Pabitele i Lekcje tańca dla starszych i zaawansowanych z 1964 roku. Jego słynne dzieło Pociągi pod specjalnym nadzorem (1965) zostało zekranizowane w 1967 roku. Po Praskiej Wiośnie 1968 roku dwie z jego książek, które akurat zdążono wydrukować, zostały przeznaczone na makulaturę, a inne opublikowano za granicą. Jego twórczość była wielokrotnie tłumaczona na całym świecie. Do najbardziej uznanych powieści należą: Obsługiwałem angielskiego króla i Zbyt głośna samotność. Twórczość Bohumila Hrabala wyróżnia się groteskowym, bezczelnym humorem oraz obsesją na punkcie autentycznej i malowniczej mowy jego ludu.
Hrabal zmarł w lutym 1997 roku, tuż przed ukończeniem 83 lat, po upadku z okna na piątym piętrze w szpitalu w Pradze.
Fot. Hana Hamplová
