Są książki, które zmieniają widzenie świata. „Skafander i motyl” dla setek tysięcy osób stał się właśnie taką książką – opowieścią o ludzkich możliwościach, o granicach ciała i sile umysłu.
Jean-Dominique Bauby, charyzmatyczny redaktor naczelny francuskiego magazynu „Elle”, w jednej chwili traci wszystko. Po rozległym wylewie zostaje całkowicie sparaliżowany, a jego jedynym narzędziem komunikacji ze światem staje się lewa powieka. Mrugając nią, „dyktuje” całą książkę litera po literze.
To, co z łatwością mogło stać się tragicznym pamiętnikiem, w wykonaniu Bauby’ego okazuje się czymś znacznie więcej. To mistrzowska proza, pełna przenikliwej ironii i zaskakującego humoru. Wewnętrzny monolog człowieka, który – uwięziony w ciele-skafandrze – odnajduje w swoim umyśle i wyobraźni wolność motyla.
Dzięki temu „Skafander i motyl” stanowi poruszający dowód na to, że nawet w największej ciszy można odnaleźć najpotężniejszy głos.
Jean-Dominique Bauby zmarł nagle, trzy dni po ukazaniu się „Skafandra i motyla”. Książka rozeszła się we Francji w nakładzie 800 000 egzemplarzy, przełożono ją na kilkadziesiąt języków. W 2007 roku, dziesięć lat po premierze książki do kin trafiła jej ekranizacja w reżyserii Juliana Schnabela z Mathieu Amalriciem i Emmanuelle Seigner w rolach głównych. Film okazał się ogromnym sukcesem – zyskał uznanie zarówno krytyków, jak i widzów na całym świecie.
Recenzja Justyny Krzakowskien na stronie Sunandfuncorporation.wordpress.com
Jean-Dominique Bauby zmarł nagle, trzy dni przed ukazaniem się „Skafandra i motyla”. Książka rozeszła się we Francji w nakładzie 800 000 egzemplarzy, przełożono ją na kilkadziesiąt języków.
