Wznowienie wydanej po raz pierwszy w 1968 roku powieści wybitnego krytyka literackiego i eseisty, autora kilku książek prozatorskich: tomów opowiadań Oskarżony i Dyrygent oraz opowieści Grenadier-król. "Urzeczenie niedojrzałością – pisał Jan Błoński – ma tutaj zupełnie inne znaczenie niż u Gombrowicza. Kijowski nie lubi młodości [...]. Dopiero dorosłość wkorzenia w świat i – w swym nieuchronnym konserwatyzmie – uczy szacunku dla istnienia [...]. Ale z drugiej strony – nabywając związku z życiem, tracimy zdolność do czynu, do okrutnego działania. Tylko dzieci zmieniają świat. Ale dzieci nie kochają świata, kochają tylko siebie... Taka jest antynomia Kijowskiego. Płodniejsza od zabawy w polityczne aluzje".
Wznowienie wydanej w 1968 roku powieści wybitnego krytyka literackiego i eseisty. Zdaniem Ewy Bieńkowskiej jest to książka o historii: strasznym, bezrozumnym, niepojętym i ślepym żywiole.
